Olduğum gibiyim. Her halimi kabul ediyorum.

Hep; ❤️Veysel’in dediği gibi, “çay var içersen, ben var seversen” duruşunda oldum aslında, içten içe. Tam pratiğe dökemesem de. Yakın zamana kadar; yerli yersiz alınmalara gönül alınsın, sen ver almasan da olur, hediye ver, sürpriz yap, yardım et, destek ol, fayda için gördüğünü paylaş, saygısız, haksız, hadsiz, idraksiz…boşver idare et, hallolur, yalanı, dedikoduyu gör üzerinde durma vb vaziyetim vardı. E saf sevgi ve ışık bu değil ki, hakiki değil, hakikat bu değil ki. Bu da bir nev’i çabaki. E ben iyiyim, hem de bayağı iyiyim. Saf sevgiyim, tam güvenim, renkli biriyim kendime göre, sohbetim, muhabbetim belli seviyede, aklım, fikrim, olgunluğum, yaşama bakışım, huzur veririm ki, rahat ettiririm, içten severim, saygılı, görgülü bir halim var, her yaşa, herkese, hatta her canlıya var. Pardon yahu, ben değerliyim ki, hem de bayağı.Ve neşeli, keyifliyim, eğlenmeyi oldukça iyi bilirim, belli seviyede espritüelliğe, nükteye yeten zekam var. Zevklerim var. Hayır, birileri beni kabul etmek, özelliklerimi, beni görmek zorunda değil, sevmek zorunda da değil. Tamam, özgür birliği savunuyorum da, bu özgür birlik, almak vermek dengesi değil ise… Karşı tarafın, dünyanın hali benim konum değil ki. E ben de böyle yaratılmışım. En özetle frekansı düşük ile neden anımı, hayatımı harcayayım? Frekansım yükselsin diye bir yola girmişken üstelik. Öze doğru yola çıkmışken. Yaşamımda; mutluluk oyunu oynayan, sanrılar içinde, dünyevide debelenenleri ne diye tutayım? Öze yolculuğa çıkmışlarla, kendimizin ve birbirimizin değerini bilmenin aşkın gücü ve keyfi varken. Karşılıklı derin anlayışla, tam güvenle ve tek hedef birbirimizin iyiliği, gelişimi, sağlığı, keyfi iken… Çayımız demlensin “hakiki dostum”, mis gibi karanfil kokuyor. Çayımızla beraber biz de demlene demlene, yaşamda ilerlemenin keyfinden daha müthiş neler olabilir? Seni seviyorum hakiki dostum. Çoğalalım.✨

Dilara Koç