Özel olmaya, sevilmeye uğraşmak?

Güvenmek?

Hepimizin varoluşu özel ve sevilesi.

E insan hasta diye ben güvenmeyeyim mi? Kin mi tutayım? Bu hakikate, öze yol olur muydu?

Sevildiğimi, değerli olduğumu, saf aşkın ta kendisi olduğumu bilmenin hak edişi için insanlığımı hatırlamak yolundayım. Bunun derdi ile değil, sadece “ol”arak, tasarımım ne ise onu hissederek, geliştirerek ve yansıtarak. Olgunlaştıkça, dünyevinin tuhaflığı, zorbalığı, manipülasyonu, farkıdalıksızlığından, farkındalığa geçiş oluyor.

Ve dolayısıyla ; idealler, hedefler, yerini manevi ve ahlaki, az daha yükseldikçe manevi ve ahlakiyi de kapsayan, ruhani oluyor.

Şu an geldiğim noktada; tüm özel çevre ve dünya insanına, eş, dost, çoluk çocuk, akraba, arkadaş işte dünyada kim varsa, ahlaksızlığın, iç dış kirliliğin, pisliğin, samimiyetsizliğin, farkındalıksızlığın, kendini bilmezliğin, yalancılığın, oyunculuğun, zorbalığın, manipülasyonun, bilinçsizliğin, boşluğun, farfaralığın, değer, özen, insanlık, koşulsuz sevgi, saygı bilinmezliğin vb özetle düşük frekansın beni yormakla, yormamak arasından yükselmeme ramak kaldı demiştim, sanırım az daha yol aldım, o noktaya geldim gibi bir şey. Hepsini, tüm negatifi kaynağa göndermeli, gönderelim. Dünyevi ruhani denge niyet edelim. Ve yolumuza bakalım. Benim gibiler. Kendini bilenler. Farkında olanlar. Kalbimizdeki ışıklı kristal bizimle. Binlerce şükür.

Dilara Bolay Koç