Acılar çekiliyor. Şahsi ve/veya kollektif. Sen, ben, O kötü ya da iyi olduğumuz için değil. “Kötülük, hata yaptık onun cezası ya da iyilerin başına geliyor.” değil.

Hayat tatbikatı. İniş çıkış, acılar, tatlılar.

Buna yapabileceğimiz tek şey; içindeki öz ahlakı, koşulsuz sevgiyi, saygıyı, güveni, insanlığı ortaya çıkarmak. Zaten yaşananların öğretisi bu. Seni, beni, dünyayı ışıtacak da bu. Ve yapılması gereken varsa yapıp, gerisini bırakmak.

Ama en önemlisi “insan”, “hakiki insan” olmak.

Bunun için hemen şimdi anda kalbini aç, kalp aklını canlandır.

Dilara Bolay Koç