İnsan olmak, kendimizi bulmak gereğini hissetmek yolu; yaş almak, yaşam yolu, zaman denilen şu hayat anı. Böyle hissediyorum.
Dolayısıyla Maslow’un hiyerarşisine benzer, fizyolojik ihtiyaçtan, yemek, içmekten, davranış biçimine, görgüne, yaşam biçimine, ne var içinde tv, radyo, sosyal medyada izlediklerine, takip ettiklerine, haline, tavrına, konuşmak, susmak, oturmak kalkmak haline, kılık kıyafetine, iletişimine, kimlerle beraber olduğuna, ruh beden zihnine…bakacaksın. Buralarda saf bilince, bilinçli olmaya yol alacaksın. Dengeye, dengeli olmaya yol alacaksın. İçini dışını temizlemeye, dengelemeye, doğala, doğalına doğru yol alacaksın. Bunun için dostum dingin, kendinle olduğun anları arttırman, sosyalliğini dengelemen gerekir. Ve sosyalliğinin de dengeli , dengede, saf, öz insanlarla ya da bu yola çıkmış insanlarla olmasına da özen göstereceksin. İzlediklerin, beraber olduklarından nasıl etkilendiğine bakacaksın. 2 basit örnek vereyim: 1-içinde bulunduğun ortam, kişiler seni “dışsal meselelere” yönlendiriyorsa, önem verdiğin şeyler olarak, dış görünüşün, bedenin, kıyafetin gibi şeylere yönlendiriyorsa, ağırlıklı ne konuştuğundan bağımsız kahkaha, gülme, eğlenme ya da maddi konular, dedikodu, dram, acı, korku vb yüzeysel bir muhabbet içinde iseniz… 2- seni geçmiş, gelecek kaygısı, korkusuna sokuyorsa, sürekli bir şeyler için maddi, fiziksel, dışsal bir şeyler “yapmaya”, “almaya”, “çabaya” yönlendiriyorsa. Gibi. Bunlar sadece iki örnek.
Dostum yaşam, asıl yaşam; hakiki, sonsuz, daim bir huzur içinde olmaktır. Bu huzuru yakaladığında, dünyeviyi okursun, idare edersin, öğretilerini almak üzere farkındalıklı, idrak ederek takılırsın, yönetirsin. Keyif, neşe her an sende olur. Bunun için hiç bir şeye, yere, mekana, kişiye ihtiyaç duymazsın. An be an, gittiğin yerler, beraber olduğun insanlar, yolda seninle, senin gibi, bazen senden ileri ilerlemiş ve yolda, bilinçli ilerlemeye devam edenler olur. Kişiler bazen kendi istekleriyle seninle olamazlar, yapamazlar, ilerlemiş insanla gerideki, daha yola bile çıkamamış insan yapamaz. Bir şeyler bahane oluverir, hooop hallolur. Bazen de sen otomatikman uzaklaşırsın. Kendini buldukça, hayat dediğin anın farkındalığına geçiyorsun. Teslimiyet niyetiyle. Dünyeviyi okuyarak, izleyerek, daim, sonsuz huzurla yaşamda var oluyorsun.
Dilara Bolay Koç
